Η πρώτη επαφή με ο κουτάβι.

Εξ' αρχής πρέπει να αποδεχτούμε την αλήθεια του ότι συμβάλλουμε ενεργά και με το μεγαλύτερο ποσοστό απ’ όλους τους υπόλοιπους συνεργούς παράγοντες, στην αφομοίωση του χαρακτήρα που θα παρουσιάσει το σκυλί μας στο μέλλον. Εφόσον έχουμε αποφασίσει από κοινού να συμπεριλάβουμε ως μέλος της οικογένειας μας, ένα σκύλο, θα πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να επιδείξουμε υπομονή, σταθερότητα και επιμονή. Είναι σημαντικό το να συμφωνούν όλοι μέσα στην οικογένεια και να τηρούν όλοι την ίδια επιμελή τακτική, ακολουθώντας απλά, κάποιες βασικές αρχές.

Βρείτε του όνομα

Το πρώτο που πρέπει να μάθει ένας σκύλος είναι το όνομα του. Πρέπει να δώσουμε μεγάλη σημασία στο να συνδέσει το όνομα του με κάτι πολύ θετικό, ώστε να ανταποκρίνεται άμεσα στο κάθε κάλεσμα μας. Επιδιώκουμε να το φωνάζουμε καθημερινά 10-15 φορές και κάθε φορά που ανταποκρίνεται και έρχεται κοντά μας, να το επιβραβεύουμε με μια λιχουδιά, δείχνοντας ταυτόχρονα με χάδια και γλυκό τόνο στη φωνή μας, το πόσο μας ευχαρίστησε. Πρέπει να προφέρουμε το όνομα του με ήπιο και τρυφερό τόνο και να φροντίζουμε να χαμηλώνουμε στο ύψους του, όταν το φωνάζουμε. Σταδιακά θα πρέπει να ελαττώνουμε την επιβράβευση με λιχουδιές και να την περιορίσουμε στο χάδι.

Οι ώρες των γευμάτων.

Καταρχήν σταθεροποιούμε τις ώρες τον γευμάτων του, που σημαίνει ότι δίνουνε στο κουτάβι το κάθε γεύμα του σε καθορισμένη ώρα και του αφήνουμε ένα χρονικό περιθώριο 10-15 λεπτά για να προλάβει να φάει το κάθε γεύμα του. Με τον τρόπο αυτόν πετυχαίνουμε να ελέγχουμε και να σταθεροποιήσουμε, κατά κάποιο τρόπο τις αφοδεύσεις του, για τις οποίες θα πρέπει επίσης να τηρήσουμε με αυστηρότητα της εξής σταθερή τακτική. Αμέσως μετά από κάθε γεύμα, όπως επίσης μετά από έντονο παιχνίδι ή πολύωρο ύπνο, βγάζουμε το κουτάβι στην βεράντα ή στον χώρο που έχουμε επιλέξει, ενώ πρώτα έχουμε στρώσει οπωσδήποτε εφημερίδες ή πάνες. Το αφήνουμε έξω μέχρι να ουρήσει, οπότε βγαίνουμε για να το επιβραβεύσουμε με μια λιχουδιά ή χάδι και το παίρνουμε μέσα στο σπίτι.\

Έλεγχος στην αφόδευση.

Μια εναλλακτική λύση είναι τα πτυσσόμενα πάρκα που κυκλοφορούν στην αγορά, ειδικά σχεδιασμένα γι’αυτό το σκοπό. Τα οποία έχουν το πλεονέκτημα του να έχουμε κουτάβι μέσα στο χώρο μας και να το ελέγχουμε, ώστε να το επιβραβεύσουμε την κατάλληλη στιγμή, δηλαδή αμέσως μετά την αφόδευση και να αποφύγουμε το στρεσάρισμα που πιθανόν να του προκαλέσει η εξωτερική απομόνωση, με συνέπεια την καθυστερημένη αφόδευση. Βασική αρχή είναι ότι ποτέ δεν επιτρέπουμε στο κουτάβι να μπει μέσα στο σπίτι ή να βγει έξω από το πάρκο, αν πρώτα δεν αφόδευση.

Στην περίπτωση που πιάσουμε το κουτάβι μας την ώρα που επιχειρεί να ουρήσει μέσα στο σπίτι (συνήθως κάνει μετρικούς κύκλους γύρω από το χώρο που έχει στοχεύσει), σπεύδουμε να το αποτρέψουμε, μιλώντας του με ήπιο τόνο για να μην τρομάξει και το οδηγούμε άμεσα στην βεράντα ή στο πάρκο. Αν καταφέρει να κρατηθεί, το επιβραβεύουμε για την προσπάθεια αυτή. Αν επιστρέφοντας στο σπίτι, διαπιστώσουμε ότι έχει λερώσει ή ότι έχει κάνει κάποια άλλη ζημία, δεν έχει κανένα νόημα να το μαλώσουμε.

Επίπληξη και επιβράβευση.

Επίπληξη και επιβράβευση πρέπει να γίνονται ταυτόχρονα με την πράξη που θέλουμε να αποτρέψουμε ή να ενισχύσουμε. Ο σκύλος μας δεν έχει την ικανότητα της λογικής διαδικασίας μνημόνευσης. Έτσι για παράδειγμα, όταν το σκυλάκι μας λερώσει μέσα στο σπίτι , όταν εμείς ακόμα λείπουμε και επιστρέφοντας προσπαθήσουμε να του δείξουμε ότι αυτό που έκανε είναι κακό, μαλώνοντας το μονό που καταφέρνουμε είναι κάθε φορά που μπαίνουμε σπίτι, το κουτάβι μας να τρέχει να κρυφτεί. Αυτό που ουσιαστικά κατάλαβε το κουτάβι μας είναι ότι ναι μεν έχει κάνει κάτι κακό, αλλά όχι τι.

Όσον αφορά την επίπληξη, επιδιώκουμε να το περιορίσουμε στη φωνητική. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ρυθμίσουμε τον τόνο της φωνής μας σε διαφορετικά επίπεδα, αυξάνοντας την ανάλογα με την βαρύτητα της κάθε κατάστασης. Δεν χτυπάμε ποτέ το κουτάβι μας στο πρόσωπο, ούτε με εφημερίδα, γιατί αυτό μπορεί να του προκαλέσει το ‘’φόβο του χεριού ’’,με αποτέλεσμα να σκύβει φοβισμένα κάθε φορά που το πλησιάζουμε για να το χαϊδέψουμε. Το ξύλο και η υπερβολική επίπληξη καταστρέφει τη σχέση μεταξύ ζώου και ανθρώπου.

Κανόνες και εξαιρέσεις.

Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση που το κουτάβι μας αγριέψει ή μας δαγκώσει την ώρα που επιχειρούμε να του πάρουμε το φαγητό ή κάποιο άλλο αντικείμενο. Δεν επιδιώκουμε να ερχόμαστε σε αντιπαράθεση με τον σκύλο μας, αντίθετος πρέπει να κρατάμε ισορροπημένη τη μεταξύ μας σχέση. Στην περίπτωση που δεν συμμορφωθεί με τη φωνητική επίπληξη, το μάλωμά μας είναι ένα τίναγμα από το σβέρκο, σε συνδυασμό πάντα σταθερής, επιβλητικής και αλύγιστης φωνής μας. Το επεισόδιο πρέπει να λήξει σε αυτό το σημείο. Δεν πρέπει να διαπλεκόμαστε σε καυγά με τα κουτάβι μας, στριμώχνοντας το σε κάποια γωνία για να το επιπλήξουμε ή χτυπώντας το συνεχόμενα, γιατί το πιθανότερο είναι να του δημιουργούμε το ένστικτο της αυτοάμυνας, που λειτουργεί με γνώμονα την αίσθηση της ασφάλειας και του φόβου. Τότε θα αρχίσει να μας αγριεύει και ίσως να μας δαγκώσει. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να περάσει το δικό του.

Σεβαστείτε το χώρο του!

Το κουτάβι μας χρειάζεται ένα χώρο όπου θα νιώθει απόλυτη ασφάλεια και σιγουριά. Όση ώρα το κουτάβι ησυχάζει στο χώρο του, εμείς δεν το ενοχλούμε με παιχνίδια ή χάδια. Σεβόμαστε την ανάπαυση του και του παρέχουμε την απαραίτητη ανεξαρτησία, ώστε να μπορούμε να απαιτήσουμε από αυτό να σεβαστεί τη δική μας. Δηλαδή, όταν εμείς καθόμαστε στον καναπέ μας και αυτό έρθει να ζητήσει χάδια, δεν θα τα δώσουμε παρά μόνο όταν θέλουμε εμείς. Διαφορετικά το κουτάβι γίνεται απαιτητικό και στην πορεία ιδιαίτερα ενοχλητικό. Δώστε ξεκάθαρα στο κουτάβι σας να καταλάβει ποιος είναι ο αρχηγός της αγέλης. Χαϊδέψτε το όταν εσείς θέλετε και σταματήστε όταν επιθυμείτε.

Παίξτε μαζί του!

Το ξεκινάμε και το σταματάμε όποτε θέλουμε εμείς. Αυτό μπορούμε να το πετύχουμε εύκολα, αν αρχικά καθιερώσουμε κάποια σταδιακά διαλλείματα. Δηλαδή, π.χ. σε μια ώρα παιχνιδιού, φροντίζουμε ανά 10 λεπτά, να σταματάμε εντελώς για 2 περίπου λεπτά και κατόπιν να ξαναρχίζουμε. Κατά τη διάρκεια της ημέρας δεν του αφήνουμε εκτεθειμένα όλα τα παιχνίδια, αλλά του δίνουμε ένα κάθε ημέρα, όταν το θέλουμε εμείς. Διαφορετικά θα τα βαρεθεί και είναι πιθανό να αναζητήσει την εκτόνωση της ανίας του πάνω σε δικά μας αντικείμενα, σε ώρα απουσίας μας. Κάθε φορά που επιστρέφουμε σπίτι, δεν θα του δίνουμε σημασία (χάδια και χαρές) για τα 5 πρώτα λεπτά, όσο χρειάζεται δηλαδή για να αφήσουμε την τσάντα μας, να αλλάξουμε ρούχα κ.τ.λ. Αυτό θα μας βοηθήσει στο να μην ορμάει επάνω μας στην είσοδο μας, απαιτώντας χαρές και χάδια, αλλά να μας δίνει τον απαιτούμενο χρόνο για να ετοιμαστούμε. Έτσι αποφεύγεται το να ενοχλεί τους επισκέπτες μας, οι οποίοι είναι πολύ πιθανών να μην θέλουν να ασχοληθούν με τον σκύλο μας, με κίνδυνο να τους λερώσει τα ρούχα, την στιγμή που μπαίνουν στο σπίτι μας.

Πρόληψη προβλημάτων.

Το να μην πηδάει πάνω σε εμάς ή σε άλλους ανθρώπους, επιτυγχάνεται με την απλή τακτική, του να μην τον χαϊδεύουμε ποτέ όταν σηκώνεται στα δυο του πόδια, αλλά να τον χαϊδεύουμε όταν πατάει στα τέσσερα ή ακόμη καλύτερα όταν κάθεται. Όπως στην είσοδο, έτσι και στην έξοδο μας από το σπίτι, δεν δίνουμε καμία σημασία στον σκύλο μας το τελευταίο πεντάλεπτο πριν την αναχώρηση μας και δεν τον αποχαιρετάμε καθησυχάζοντας τον με αγκαλιές και γλυκόλογα. Με αυτόν τον τρόπο του δημιουργούμε συναισθηματική φόρτιση και έτσι είναι πολύ πιθανό να ξεκινήσει το κλάμα με το που θα βγούμε από το σπίτι μας. Σε κάθε περίπτωση που θα κλάψει ή θα γαβγίσει επειδή απαιτεί κάτι, όπως π.χ. να του ανοίξουμε να μπει μέσα ή να το βγάλουμε από το δωμάτιο που το έχουμε αφήσει μόνο του, δεν δίνουμε καμία απολύτως σημασία όση ώρα διαμαρτύρεται. Μόλις σταματήσει, το επιβραβεύουμε και του ανοίγουμε την πόρτα.

Βουρτσίστε τον!

Μια από τις συνήθειες που πρέπει να καθιερώσουμε, είναι τι βούρτσισμα του σκύλου, το οποίο θα πρέπει να γίνεται καθημερινά, ξεκινώντας από μικρή ηλικία. Με αυτόν τον τρόπο, αποκρίνουμε όλα τα ξένα παράσιτα αλλά και τις νεκρές τρίχες που έχουν αποκολληθεί και επιπλέον προσφέρουμε ένα καλό μασάζ στο κουτάβι μας που του ενισχύει το κυκλοφοριακό του σύστημα. Έτσι, θα έχουμε πάντα ένα σκύλο μι υγιές και λαμπερό τρίχωμα και δέρμα, αλλά παράλληλα αναπτύσσει τη σχέση δεσμού και εμπιστοσύνης που έχουμε μεταξύ μας.

Βόλτα, ανάγκη ζωτικής σημασίας.

Ένα από τα σπουδαιότερα κεφάλαια που αφορά τη ζωή του σκύλου μας, είναι η βόλτα του. Εδώ πρέπει να διευκρινιστεί το γεγονός ότι το να βγει ο σκύλος έξω στον κόσμο, να περπατήσει και να μυρίσει, είναι μια ανάγκη ζωτικής σημασίας και δεν μπορεί να καλυφθεί από την πιθανή τεράστια βεράντα ή τον κήπο που έχουμε στο σπίτι μας. Όταν ολοκληρωθεί ο κύκλος εμβολίων και κατόπιν συνεννόησης με τον κτηνίατρο για τις μορφολογικές ιδιαιτερότητες της φυλής του σκύλου μας (όσο αφορά τη συχνότητα και τη διάρκεια που του επιτρέπεται), ξεκινάμε τις περιηγήσεις μαζί του, των οποίων σημαντικός παράγοντας είναι και αυτός της κοινωνικοποίησης. Η πρώτη του επαφή με τον έξω κόσμο θα πρέπει να είναι μια μεγάλης διάρκειας βόλτα, ώστε να έχει την ευκαιρία να ξεπεράσει, ως ένα βαθμό, το στρες που πιθανόν να προκαλέσει αυτή η πρωτόγνωρη εμπειρία. Σε γενικές γραμμές, τα περισσότερα σκυλιά χρειάζονται περίπου 1:30 ώρα βόλτας ημερησίως, μοιρασμένη σε τρεις φάσεις, μια εκ των οποίων θα είναι η διπλάσια σχεδόν, σε χρονική διάρκεια από τις άλλες δυο. Φροντίζουμε να πηγαίνουμε όσο το δυνατόν περισσότερο σε πολυσύχναστα μέρη, για να έρθει σταδιακά σε επαφή με όλα τα πραγματικά ερεθίσματα, με τα οποία θα έρχεται αντιμέτωπο σεφ’ όρου ζωής (σκυλιά, γάτες, παιδιά, ανθρώπους, αυτοκίνητα, μηχανές κτλ.).

Μην του ξυπνάτε βίαια ένστικτα.

Το ίδιο ισχύει και για τους ιδιοκτήτες μεγαλόσωμων φυλών που προορίζουν το σκύλο τους για φύλακα. Οι ίδιοι πρέπει να απορρίψουν το μύθο που λέει ότι για να γίνει ένα σκυλί φύλακας, πρέπει να μείνει απομονωμένο, πολλές ώρες δεμένο και να μην χαϊδεύεται από ξένους. Σωστός και ακίνδυνος φύλακας για τους αθώους, γίνεται το σκυλί που αρχικά έχει κοινωνικοποιηθεί απόλυτα, ελέγχεται από το αφεντικό του, θεωρώντας τον ‘αρχηγό της αγέλης’ και στην πορεία οδηγείται στους ειδικούς εκπαιδευτές καθηκόντων φύλαξης. Επίσης κατά τη βόλτα του δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ξυπνάμε στο σκύλο μας τα επιθετικά του ένστικτα, παροτρύνοντας τον να κυνηγά και να ορμά σε γάτες ή σε άλλα ζώα και σίγουρα δεν παίζουμε μαζί του επιτρέποντας του να μας δαγκώνει τα χέρια. Μπορεί όταν είναι κουτάβι, να μην μας ενοχλεί το παιχνιδιάρικο και ακίνδυνο δάγκωμα του, αλλά στην πορεία, που τα δόντια θα μεγαλώσουν και η γνάθος θα δυναμώσει, δεν θα μας είναι καθόλου εύκολο να του κόψουμε αυτή τη συνήθεια. Επιτρέπουμε λοιπόν, σε όλου όσους το επιθυμούν, είτε στη βόλτα είτε στο σπίτι, να χαϊδεύουν το σκύλο μας και φροντίζουμε παράλληλα να μην του αποτυπωθούν αρνητικές εμπειρίες. Περνάμε όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο σε πολυσύχναστα μέρη (πάρκα, παιδότοπους, καφετέριες, λαϊκές αγορές κτλ.). Επίσης επιδιώκουμε να διασχίζουμε πολλούς κεντρικούς δρόμους μαζί του, προσέχοντας ιδιαίτερα να αποφύγουμε τη δημιουργία αρνητικών εμπειριών. Οποιουδήποτε είδους αρνητική εμπειρία (χτύπημα από αυτοκίνητο, γρατσούνισμα από γάτα, δάγκωμα από σκύλο, σοκ από εκκωφαντικό θόρυβο κτλ.), δημιουργεί στο σκύλο την ανάλογη φοβία.